Boeken

Mijn boeken staan bekend om de overtuigende personages en een wereld die niet zwartwit is. Voor mij is dat een logische combinatie: een personage dat levensecht moet aanvoelen, zit ergens in het schemergebied tussen goed en kwaad. Dus als je een wereld vult met zulke personages, is die automatisch niet meer zwartwit. Het een komt voort uit het ander.

En bestaat het ultieme goede en kwade eigenlijk wel? Of is dit een kwestie van perspectief? Ik denk dat laatste. Waar en in welke omstandigheden je geboren bent, bepalen welke denkbeelden je hebt en aan welke zijde van een conflict je opgroeit. Vanaf je geboorte wordt jouw definitie van het goede en het kwade al gevormd. Nog zonder dat je het door hebt.

En dat gegeven vind ik interessant om te gebruiken. Het brengt nuance aan in mijn verhalen. Aan welke zijde iemand ook staat, op zijn manier wil hij de wereld mooier maken. Ja, zelfs Kasimirh of Kaban of Jakob.

Ik ben er ontzettend trots op dat ook lezers aangeven dat dit de kracht van mijn verhalen is.

Sneakpeak Blind

De wind suisde om haar heen terwijl ze naar beneden viel in de richting van de aarde. Hij schuurde beetje bij beetje haar lichaam los van haar ziel. Zodra ze haar ogen opende, zag ze sliertjes weg dwarrelen. Niet langer vlees en huid, maar wolkjes van magie die zich vermengden met de stromingen om haar heen. De wereld was een en al kleur, licht en energie. De twee afzonderlijke soorten magie kronkelden in blauwe en oranje, soms zelfs felrode, lijnen om elkaar heen. De atmosfeer knetterde waar de makhma en de nephesh elkaar raakten.

Haar ziel duwde tegen de overblijfselen van haar te krappe babylichaampje, net zolang tot het uit elkaar spatte. Druppeltjes bloed droogden in en vergingen tot stof. Een opgewonden siddering trok door haar blootgelegde ziel nu die direct contact maakte met de magie die haar omringde.

‘Nealyn.’ De wereld erkende en begroette haar. Rode tentakels van puur makhmalicht krulden vanuit de diepte omhoog. Ze vingen haar op en droegen haar mee tot ver in het binnenste van de wereld. Daar was de bron van de makhma.

Het bonken van de moedermagie klonk niet alleen om Nealyn heen, ze voelde het ook. Haar eigen bron nam het ritme over. Met iedere puls verankerde de makhma zich dieper in haar. Het kindje dat door de poort tussen de twee dimensies was gegaan, had ze nu helemaal van zich afgeschud. Ze was thuis.

Maar er was iets vreselijk mis.

WAT ANDEREN ZEGGEN: M. Heijkoop

Als ik me probeer voor te stellen hoe Kim ten Tusscher bezig is met het schrijven van haar oeuvre, dan verwacht ik dat haar personages haar na acht boeken geschreven te hebben over hen wel heel dierbaar moeten zijn. Haar verhalen lezen heerlijk vlot, ze zijn spannend en de verwijzingen naar de problematiek in de echte wereld om ons heen is vaak heel confronterend.